Kurbetllinjve

Për ju njerêzit e zemrës

Që vini malluar nga larg

Njerëz, të rrënjês dhe të degës

Me dashuri po thur këtë varg...

Malluar vini malluar na gjëni

Dhe ikni prapë të malluar

Bij dhe bija të këtij vëndi

O gjak nga gjaku kulluar...

Si ujë buronje rrjedh malli

Dhe shkëmbenjet mbeten malluar

E malli prapë, do na marri

Që rrjedh si ujë  i kulluar...

Vini kurbetllinj në  botën e largët

Në  Shqipërine tone  të  dashur

Nën qerpik loti i mallit

Dhe malli ah, malli i mbartur..

Nënës

E hodha shikim tej ndër vite

Mbi maja malesh me dëborë

Më kujtohet nënë, kur më prite

E të putha të rreshkurën dorë....

E.. ika përsëri larg në kurbete

Si një zog që çan në tramundanë

Ashtu kalova edhe unë male dhe dete

Si dallëndyshet në kontinentet matanë....

U ktheva me zemër nëpër sokaqe

Aty ku çatitë pikojnë lotë

Shkretuar shtëpitë, pragje me pragje

Ah, ne një  të  malluar botë...

Dhe kur të  mallohem të vij prapë

Dua të dëgjoj zile bagëtie

Atje në  korie larg mbi fshat

Një  zile mushke a zile dhie....

Ikën njerëzit nëpër botë

Si shqerrat që, i këput nga tufa

Pragjet e sofatë, mbushur lotë

Pesha e mallit

Rënë mbi mal, ca re të  buta...

Një  grusht me dhe mora me vete

Me peshën e mallit të më  rëndojë

Atje në ato vise larg në  kurbete

Një  copë nga fshati të më  kujtojë...

Jeta Nazemadhe

Jeta është një copë udhë

Mbi malet e shpirtit ca re të  buta

Me njerëz të mirë e të paudhë

Me zemra të serta e të urta...

Jeta është si një cigare

Që tymoset mbi buzë ngadalë

A me një llullë mbushur me halle

Që digjet mbytur e duke qarë...

Kjo është jeta, kjo jetë jallane

Por merreni ashtu urtë  e butë

Tymoseni herë si një cigare

E here tymoseni si një llullë...

Jeta ështe nazemadhe

Që luan me ty përherë

Herë e martuar, e here beqare

Zoti aty lartë, si ta bjerë...

Nostalgji

Qetësinë këtë mbrëmje

Seç ma prish një valë

E, në një gramofon të vjetër

Po luan muzikë një pllakë...

Dritat e ëmbla tē mbremjes

Lehtë hijesh mbi shtylla vallëzojnë

E kujtimet në një cep të mëndjes

Si ujët e burimit gurgullojnë....

Kjo darkë sonte është darka ime

Ngujuar me detin kuvendoj

Më shpupurisin mëndjen ca kujtime

Dhe me źë të lehtë, nis e këndoj....

Këtë mbrëmje me natën dhe detin mbeta

Mbi kokë në qiell yje dhe meteorë

Pikturojnë gjithësinë, me penelata të lehta...

Ah, më pëlqen ti zbres në tokë me dorë....

Mall për Labërinë

Thamë nostalgjinë e vramë

Dhe dolëm në ato vise

Me mall e kujtuam fshanë

Me pak meze të mirë e pije...

Ne këtu e kurbetllinjtë

Rrëkëllyem nga një gotë

Me Bujarin dhe Gëzimin

Djem zamani djem për kokë...

Në Labërinë e dashur vamë

Aty ku rrjedh uji nëpër kroje

Dashurinë brenda e mbajmë

Mbushur shpirtin mjalt me hoje...

Më vra me lule

Më vra me lule

Dhe me mirësinë tënde

Në të miat pekule

Se unë jam rrit në ato vënde...

Jam rritur aty, ku ha pula stërrall

Ku hëna e bekuar zbret me shkallë

Ku vdesim me të njëjtin mall

Për vendlindjen ashtu ngadalë.....

Prandaj të them, më vra me lule

Dhe mi shëro plagët me petale

Mbille shpirtin tim nëpër pezule

E shpërndaje lule të egër në male...

Sonte e shoh qytetin tim nga lartê

Dhe deti përflakur në perëndim

Ah...ai perëndim aq i artê

Flori në saksinë e shpirtit tim....

Bridh o shpirt o fantazia ime

Nëpër bregdet e Labëri

Zgjohu me vesë nëpër ato agime

Si një zemêr që rreh fort në gji....

 Vlorës Time

I zhyta vargjet në det

Këtë të ëmbël të bukur darkë

Shpirti si kripa, në ujë mu tret

Do i shuaj vargjet si eter nëpër natë...

Kjo darkë e përflakur mbi Vlorë

Mbi mbretëreshën Rugjinë..

Ca qeleshe bardhë Labçe këndojnë

Dhe yjet nga qiejt, për iso po vijnë....

Moj Vlora jonē, o Vlora Labe

Që zhurmon me frymë, e me detin mbanë

Mikpritje e shpirt, lagje më lagje

Mbretëreshë mbi male, e mbi dallgë...

Tradita Labe

Nuk vdes kurrë tradita Labe

Dhe ti hallall e paç o djalë

Melodinë tënde ç'e zbraze

Me fyell dyfek e krrabë....

Mblidhi malet bëni bashkë

Edhe bejkat nënë shtrungë

Fyelli flakë të marrë

Melodia të vejë lumë...

Nuk vdes fyell e longari

Se e mbajnë djemtë gjallë

Barut e ka gjakun Labi

Fyell, Maliher e Kêrrabë...

Lotë malli

Dhe vjeshta po bie mbi park ngadalë

Aty tek stoli ku të prisja përherë

Pres mëngjesin e freskët të dalë

E trupin të ma mbulojnë fletë....

Aty, në park mbi stol, po vras vetminë

Tretur shikimin në fantazinë time

Gjethet e lehta ëmbēl fëshfërijnë

Aty të pres e dashur, bashkë me agime....

E ndoshta ti ke ikur shtegëtuar larg

Si dallëndyshet diku në Afrikë

Këtë ditë vjeshte të thur këtë varg

Po pres mbi stol vjeshtën tjetër të vijë....

Ca pika shi bien mbi mua

Si lotë malli rrëshqasin ngadalë.

Shi vjeshte

Ah, këtë shi në vjeshtë sa e dua

Në qiej fantazie dhe mua të më marrë...

Hyn në shpirtin tim si oksigjen

E shpërndahesh lehtë në damarë

Dashuria blu, mbrëmjeve më gjen

Më vjen në jastëk e çarçafë me valë.....

Valëzat e tua më përkundin lehtë

Mbi varkën e drunjtë ngadalë

Që çan furtunat në jallanen jetë

Oqeaneve blu, e detesh me dallgë....

Tallaze zemre

Ky det është si shpirt njeriu

Herë i qetê e herë me tallaze

E herë si bela që bregut i mbiu

Por nganjëherë, me brishtësinë e një vashe....

Ah sa derte ka brenda ky det

Ca shishe dëshirash, që hidhen mbi valë

Nën qelqin e tyre përherë një shpirt pret

Ti kthehet ajo shishe mbrapsh ngadalë...

Në çdo tallaz një zemër vajze

Që një zemër binjake diku e pret

Hiqi ato dallgë e ktheji në naze

Por vetëm ruaje të zemrës sekret...

Sa herë u falën tek ty, shpirtëra pa mbarim

E kënduan serenata nën hënë me kitarë

Se mos shpirti i tyre gjente shërim

Një djalë i dashuruar, a një e ëmbël vajzë....

Puthja

Si nje trëndafil me petale

Ashtu të buta si nje shpirt

Si buzët e paputhura tê një vajze

Sot me ty bera flirt....

Tunden këto petale e në ajër pjalmojnë

Si balerinat e bukura gazmore

Mbi qiej fantazie fluturojnë

Mbi male të larta kodra e bregore...

U afrova e i putha ngadalë

Me buzet e mia qe dridhen në gjumë

Vallëzova në ënderr me një valë

U derdha me vrull monopateve si njē lumë...

Për ty Flokëlëshuar

U bëra rreze e lodroj mbi valë

Shkëputur nga zemra e diellit

Horizontet e kaltra mbi supe më mbajnë

Pikturuar në blunë e thellë të qiellit

Po luaj me vezullimet e mija mbi valë

Siç flirton virgjëria vajzërore

Flokë lëshuar e bukur vajzë

Ashtu shembëllyer, si e ëmbël shenjëtore.

Bota ime

Unë nuk vdiqa, as kohës nuk ju trëmba

Por, rrodha në burime i pastër ujë...

Lulet petalebuta, nuk i përzjeva me gjëmba

As botën time, nuk e bëra rrëmujë....

E mora zemrën time nga kraharori në dorë

Dhe në tik taket e saj peshën e kohës ndjeva

Kur majat e larta u mbuluan me borë

Nga acaret e ftohta nuk u theva....

Zgalemët ushqehen me erë e shqotë

Me krahët me pendë skalitur në halle

Dëbora le të bjerë me sqotë e llohë

Por nuk më vë nën gjunjë, kjo botë jallane...

Kaq vite ku shkuan e vanë

Rrodhën si një verë e vjetër

Nëpër gota banketesh dhe me shampanjë

Në strofa poezie e ku tjetër...

E rrëkëllyem kohën pikë e nga një pikë

Me buzet e puthura mbi qelqe

Nëpër qilaret që nuk binte dritë

Brenda shishesh halle e derte...

Kur koha rrjedh nëpër vargje

E struket e serviret ashtu në strofë

Kamarjeret bredhin ne të shpirtit monopate

E vitet digjen si qiriri mbi tortë...

Etër dhe bij

Dy breza, një mall i pandarë

Sa herë me mendje tek ty vij

Dy zemra me mall shperndarë...

Kështu ndoshta e ka jeta

Ajo ka dhe largime

Por ç'është e vërteta

Pranë teje fle edhe zemra ime...

Etër dhe bij larg dhe afër

Kur malli na merr flasim me zemrat

Aty si dy thëngjinj në një vatër

Aty jane, nën shpirt dhe të pathënat...

Jeta si det me tallaze

Një cigare është një copë udhë

Që tymoset në këtë botë jallane

Me të mirë e të paudhë....

Ҫ’do breg që gjirin ja hap

Dallgën blu ta bekojë

E ajo rikthehet me vrap

Gjirin e ëmbël ta kafshojë

Kështu është përherë jeta

Herë e qetë e herë me tallaz

Ku ngarkuar ngjitet e përpjeta...

Me një kryq mbi supe nga pas...

Viset e mia

Perëndimi i artë më mikloi

Ma mori shpirtin në fluturim

Këtu nga vndi i bukur Qeparoi

Më bëri një shpend në shtegëtim...

Ah sa të bukura janë këto vise

Sa i bukur je atdheu im

Këtu oksigjeni është ndryshe

Ma mbush ëmbël plot mushkrinë...

Rrezet e ëmbla më bien mbi shpinë

Dhe ëmbēl dëgjohet ajo valë

Cicërimat e malit mbajnë melodinë

Dhe mbrëmja e bukur po vjen ngadalë.

Labëri më mori malli

Labëri më mori malli

Të puth gërxhet e tua

Aty ku retë takon mali

Aty me ke dhe mua...

Të pi një kafe zjarri

Të sodis ato pyje

Ta hedh me fund ball kazani

E të kuvendoj me yje..

Kalova tek ty o zonjë

O moj Labëria ime

Që nga e Kuçit buronjë

Deri në Salarinë trime...

Fshati im

Fshati im më mori malli

Ti që rri aq hijerëndë

Ngjitur qielli dhe mali

Si hardhia nënë tëndë...

Kuçi im me halle derte

Kurrë nuk të harrova

Fshati i dashur i Gjoleke

Erdha me mall të kujtova...

Kalova të erdha pranë

Fola me të njohur në rrugë

Por edhe pêr ata që s'janë

Lotë mu derdhën tërkuzë...

Thonë që burrat nuk qajnë

Por e kanë vërtetë gabim

Se lotët për burrat janë

Po doni pyesni shpirtin tim...

Pashë ato re mbi fshat

Si shtëllunga mbi një furkë

Gjyshja me dorë kur i hap

Gjalmë të bardhë nga dele rruzë...

Pak i kuptojnë këto fjalë

Janë trëndelinë në sepete

Për ata që duan fshanë

Ata njohin halle e derte...

Nuk e di ju që lexoni

A ndonjëherë kini qarë

Atëherë me shpirt do më kuptoni

Kur tu marrë malli për fshanë...(fshatin)