Kosova ka djalërinë

U purzhyte moj Drenicë

U përflake, u shajove

Barin që sa po ka mbirë

Me gjak trimash e mbulove

U skuq ajo tokë e zjarrtë

U bë si palë flamuri

Shqiponja nga malet lartë

Shotën dhe Azemin pruri

Bota kurrë se, kishte parë

Të vritej një fis i tërë

Për një natë, me rrënjë tharë

Për një natë, një mijë gjëmë

Hape syrin moj Evropë

Hapi sytë, vështro mirë

 Kosova kish e ka zot

Kosova ka djalërinë

Se për troje ngrihen ç’qenë

Viganët e historisë

Isa me Avni Rustem

Dhe Baca i Dragobisë

Vura buzën përmbi culë

U ul buza përmbi culë

Ëmbël derdhi melodinë

 Çelën lulet erë shumë

Dhe ato që s’kishin mbirë

Doli hëna mbrapa malit

E plotë pesëmbëdhjetë

U ul mbi culë të djalit

Zuri të lodronte vetë

Shtyu tutje errësirën

Dhe dritën i hodhi fshatit

Shtoi kroi gurgullimën

Sikur do ti flitë çobanit

Hapi veshëza dritaren

Zërin e culës dëgjonte

 Doli lehtë-lehtë në bahçe

Dukej sikur fluturonte

Mori përpjetë monopatin

 I skuqnin faqet si shegë

Këmbë e saj, s’shkelte as barin

Si zogu fletë me fletë

Preu cula ligjërimin

Pyeti fshati: ç’pati vallë?

Një buzë si trëndafili

 Mbi buzë të djalit ranë

Fëminia

Mu kujtua fëminia

Kur ëndërroja për jetë

 Ëndërr zgjohesha e flija

Po jeta s’qënka e lehtë

Rrokullime ditë për ditë

Vitet e rinisë bukur

Ndeza zemra me vështrime

Eca, supet duke tundur

Dhe brodha lule më lule

Kërkova një manushaqe

Syri, dukej se thoshe tutje

Gjiri i saj më thoshte hajde

 Pa lindën fëmijët radhë

Frutë pa fund i dashurisë

U nda dashuri e parë

Pak nga pak e tek të gjithë

ikën vitet, rrodhën lumë

 Po një ditë vitet shterojnë

 Për mbi varrë vetëm dy gurë

Shok e miq, që të kujtojnë

Thyhet jeta, qelq e bukur

 Dhe s’vjen prapë në këtë botë

Këtë qelq kush e ngjiti?

 Kush e ngjiti le ta thotë...

Gruas

Harrojmë që ke shpirt

Të krahasojmë me lule

Me hënën meit

Që në prehër ulet

Harrojmë që je shpuzë

Që s’shuhej natë e ditë

Dhe në gjirin tend

Zjarr marrim të gjithë

Po se marrim hua

Për një copë herë

E kush ka një grua

Ka hapur një derë

Ka hapur një çerdhe

Që është aq e ngrohtë

Sa rrebeshe vitesh

Nuk e ftohin dot.

Harrojmë, harrojmë

Kjo është e vërteta

Por brenda kurmit

 Rrënjët i ka jeta!

E vogëla

Moj e vogëla si loti

 E bukur si lule je

 Moj e vogël një pëllëmbë

Moj balluke e zeza pendë

Dil moj një natë me hënë

 Për fjalën që kemi dhënë

Syri yt shaminë më dogji

 E bukur si lule je

Moj e vogëla si bari

Si ta mbushi mëndjen djali

Me një tufë lule mali

Me avaze nga longari

Ç’më ngacmove

Të tre djemtë si lastarë

Të pa vënë brisk në faqe

 Ti mi solle lahutar

Mbasi prenë kokën një pashe

 Nëpër tinguj, nëpër vite

Zenel Vatës i the - Hajde

Sikur dhe ti vetë ta dije

 Që një lab do bënte vargje

 Ç’paska Zenel Vata vallë

 Që s’ia mbyll qerpiku synë

 Derë e kullës s’do ta mbajë

 Ç’plagë vallë, i dogji gjinë

Ç’amanet të mban mbi tokë

Trup gjakosur por të ngrohtë

Nuset pa pikuar lot

 Burrat, malet ulur kokë

Ç’ka që zemra si pushoka

Ç’ka që fjala si mbaroka

Ç’ka martina që s’filloka

 Mashkulli si po duroka

 “Pa vramë Pashë Sakati

 Shpirti im nuk ka me dale

 Kullat frëngjitë të hapin

 Flakën trimat na me marr”

 Logu i burrave pse heshti

 Pse u drodh e s’foli fjalë

Mos erdhi zëri nga bjeshkët

 Apo malet fjalën dhanë

Kush u ngrit ashtu në këmbë

 Sy mbërthyer tek alltia

Ç’kroje ujë u kishin dhënë

Ku qe pjekur burrëria “

Të na presë Pashë Sakati

Në sarajet prej floriri

Dritë e diellit pa dalë

Dhe do hajë Pashë Sefiri

Hem, buria-gjëmon logu

 Nuse djemve na u dhamë

 Trupi i Zenelit mbi tokë

 Dasmat le të ndizen flakë”

 Një natë fjetën me nuse

Një natë me ëndrra shumë

 Herë çelnin lulëkuqet

Herë bora binte mbi kullë

 20 Nata pret mëngjesin

Dita, natën shkul

Yjet njëri-tjetrin

Ndjekin nëpër gjumë

Atë mëngjes vjeshte

Rendin djemtë tanë

Fusha pjekur fiqtë

Bjeshka pjekur thanë

Ç’qenka kaq i shenjtë

Amaneti i trimit

Ç’paska kaq force

 Zemra për betimin

 Paskan mbledhur zemrat

 Gjithë dashurinë

Nënat lotët tharë

Presin djemtë të vijnë

 Hapuni saraje

 Mos u dridh, o Pashë

 Tre filxhan përmbys

 Gjak e kafe bashkë

Ç’më ngacmove lahutar

 Në shesh te lëmi i kalasë

Nxjerr paketën, ndez cigare

 Zenel Vata zë të flasë

 Shqipëri të ndriti nuri

Këndo, moj shqipe, kendo

Të ndrit nuri

Për të rënët ligjëro

Tek flamuri

Majë më majë fluturo

S’tu drodh syri

Se gjaku djemve kuq-o

Derdhur lumi

 Shpata jote në çdo kohë

Në dorë burri

 Për liri betuar-o

Këto troje

Që kur lindin foshnjat-o

Në llogore

 Mjaltë e qumësht zemër-o

Buron gjiri

Breza trimash rrit me to

S’i floriri

Në ëndërr më vije

Në ëndërr më vije

Në prehër më rrije

Si sheleg flije

Këngë dashurie

Si flladi beharit

Si lulet e majit

Si sorkadhe mali

 Zbritur bora zallit

Si hënë e pa bërë

Si mollë pa ngrënë

Si vesë sa rënë

Si shpuzë pa zënë

Në jetë të kasha

 Në jetë më kishe

Unë si qiparis

Ti si dallëndyshe

 Në ëndërr më vije

Në ëndërr më vjen

S’ishe fat për mua

Ishe për të tjerë

S’ishe fat për mua

Ndaj nuk dua jetë

Buza ime nxirë

Kënga ime fletë

Kush pi ujë në krua

 Kush piu ujë në gurë

 Që kur lindi u bë burrë

 Kishin gjunjë, por kurrë s’u ulën

 Se kish vendi halle shumë

 Se kish halle Shqipëria

 Gjakun kërkonte liria

O moj Nëna jon e mirë

 Me barut na i dhe gjinë

Dil Hanko

Doli Hanko, zonja vet

Tek shtëpia me dy kate

Vallë gjiri i Hankos ç’mbante

Tre fishek e një nagane

Foli fort tha: Portën hape

Ç’u bë pjell e beribate

Mu si maçi me mustaqe

Se i kamë nja dy inate

Erdha të lajmë hesape

Po me nusen time ç’pate

Se ishe rritur bonjake

Krisi një kobure rëndë

 Qëllonte Hankua në këmbë

 Nuses shpirtin i kamë dhënë

I dhashë djalin si ergjëndë

 Se shkel dot, o qen me këmbë

Ç’u bënë ata djem

Pse s’më thua këngë me gojë

 Ç’të ka gjetur Shqipëri

Ç’i bëre këngët e jetës

Vetëm këngë vdekje di?

 Ku mi ke burrat e parë

Ku ma ke Ali Pashan

Që osman vriste me pallë

Të dy varret dot se mbanë

 Ku e ke palcën e djemve

 Ku është gjaku i gjakut tënd

Mbetur detesh e stëreve

Dhe lotin fshirë me mëngë

Këputa një fije bari

Mu dhimbs, në dorë më mbeti

Ti Shqipe si zanë mali

Pse nise ç’të rriti djepi

 Kemi diell, kemi hënë

Kemi babë, kemi nënë

Kemi majën, kemi rrënjë

Këtu të jemi të tërë

 Udhët e Evropës

 Mu tret syri duke pritur

 Edhe gjiri larë lot

 Kjo kohë kë s’ka goditur

Kë s’goditi, le ta thotë

 S’u mbyllka qerpiku i kombit

Shqipëria nuk ka gjumë

Nënat, tjerrin dhembshurinë

Etërit, djegin duhan shumë

Mërmërisin nëpër buzë

 Emra vendesh të pa njohur

Herë s’ua thonë emrat kurrë

Herë ua thonë të merakosur

 Kush i njeh udhët e botës

Bijtë që ikin në këmbë

Jo zyrtarët e Evropës

Ç’më del ashpër kjo këngë

Ç’ka mikja që s’flet

Një natë si gjithë netët

Shkoi mikja nuk më foli

 Këput lulet lehtë-lehtë

Sa si plasi kraharori

Po ç’i bëra unë i mjeri

Po ç’i thashë unë i ziu

Një fjali që zemra nxori

S’ja thashë unë, e tha vetiu

 Mike të më dalësh prapë

 Në s’më gjetsh në bahçen tënde

 Do më gjesh në gjirin tend

 Edhe në më gjetsh në gjumë

 Zgjomë me buzë të tua

Buzën time do ta bëj gurrë

Të të them ato që dua 29

 Labëri moj lezet madhe

 Sa nis dita të marrë udhë

Dalin djemtë e tu furtunë

Leshverdhat si kushullë

Si trëndafili në buzë

Të bardhat, si borë e malit

Hedhur supit xhamadanin