Rexhini ky fshat i vogël,                                                                                                 

Majë mali mbi një kodër,

Ujë, gjethe, trëndelinë,

Më i miri në Krahinë.

Eshtë fshat me histori,                                                                                                       

Që zë fill në lashtësi,

Buza, qafa ,ara, pyje,                                                                                                                  

Male që puthen me yje.

Mbushur  bredha, gjelbërime,                                                                                            

Gjithë vëndi me burime,                   

Eshtë i vjetër autokton,                                                                                                    

Krenohemi me fshatin tonë.

Më i vjetër nga të gjithë,

Eshtë, “Kroi i Zotërisë”,

Vetë,  emri na e thotë,

Se ky vend, ka qënë me zot

Një legjendë e bukur vjen,

Gojë më gojë e vesh më vesh,

Se aty në atë vënd,

Ka qëndruar një mbretëreshë.

Po historia  në breza,        

Rrëzë malit Këndrevica,

Lai, Kondi e Xhin(Gjin) Marica.

Dy të parët  u larguan,

Fshatin Bolenë formuan,

I treti që ishte Xhini (Gjini),

Nga ai, rrjedh gjithë Rexhini.

Dhe të thuash të vërtetën,

Me Bolenën gjithë jetën,                                                                                                                                                

Si vëllezër jetë e mot,

Ashtu jemi edhe  sot.

Vitet shkonin dalëngadalë,

Fshati u bë me dy mëhallë,

Dy mëhallë, dy gjitonë,

Muçoselim e Dedgjon

Rexhini fshat me tradita,                                                                                                                                                   

Ka ruajtur, fisnikërinë,                                                                                                                  

Fshat i vogël, po me çika,                                                                                                                                                 

Ka ditur ta vërë kufinë.

Gra bujare, burra trima,                                                                                                                                             

Të zotët dhe si blegtorë,

Në luftë si vetëtima,

Për ç’do rast pushka në dorë.

Bilbil Shakua legjendar,                                                                                                                                               

Burri që bëri dhe çetë,

Vajti vetë në litar,

Bashkë me shokë, të trembëdhjetë.

Trimi që mbeti në këngë,

U trondit dhe vetë, “Porta”

Krenohemi me djalin tonë,                                                                                                                                          

Djalin që  kish bërë Sorka.

Brezat e rinj ta dinë,                                                                                                                                                     

Se dhe trima të tjerë kish,

Burrë i mënçur Hoxhë Rexhini,

Skëndo Tare “armëpishë”.

Hysen Labi trim me vulë,                                                                                                              

Në Rexhin ngriti një kullë,                                                                                                                    

Luftoi me Rumelinë,

Kaçaku që dot s’e zijnë.

Kulla jo, nuk u tund kurrë,                                                                                                                                                    

Sa u tretën mur’ e gurë,                                                                                                                                                       

Atje në kodër tek lisi,                                                                                                                         

Mbeti emri, mbeti fisi.

Hasim Jahua, i  Xhebre,                                                                                                                                                           

S’i ndahej turkut për thembre,

Kur futej nëpër taborr’,                                                                                                       

Dilte me një kokë në dorë.

Qamil Ruçi i Rexhinjot,

I qëllon turqit me top,

Qamili leu njëherë,

I pëlcet gjylet në erë.

Po s’mbeteshin pas dhe gratë,                                                                                                                                           

Me hanxhar e me sopatë,                                                                                                                                                     

Me fishekë e me bukë thatë,

Krah burrave në fshat.

Një e tillë kapetane,

Ishte Sosja e Hasane,     

Armiku e torturoi,                                                                                                                                                 

 Armët e burrave s’i dorëzoi.                                                                                                                                                  

Rexhintë kudo që qenë,

Luftuan për Mëmëdhenë                                                                                                                              

Herë me pushkë, e herë me penë,

Dhe për penë të parët qenë.

Shuko Dalipi pishtar,                                                                                                                                             

Në fshat hapi shkollë të parë,

Në fshat e në krahinë,

 Për atë ja bënë pusinë.

Sali Asllan’ atdhetari,                                                                                                                           

Mësuesi e gazetari, 

Shkriu jetën për Shqipërinë,

“Nderi Kombit”- yll që ndrin.  

Dhe ne vitin ’13,                                                                                                                                                               

 Kur u bë lufta me grekë,                                                                                                                                     

Rexhini  dërgoi  çetën,

Si’ç bëri dhe në ’20 -ën.

Burrat me armë në dorë,                                                                                                                                       

Në Babicë atje mbi Vlorë,                                                                                                               

Luftuan me italianë,

Komandant  Barjam Hasan’ë.

Rexhini meritë pati,

Se në luftën partizane,

Bashkuar i gjithë fshati,                                                                                                                                                    

U rreshtua,  gjithë një  ane.

Lirinë e pagoi me gjak,                                                                                                                                             

Dhe për të nuk derdhi pak,

Burra e djem zgjedhur me dorë,                                                                                                                                    

Në ç’do vatër me dëshmor.   

Dhe në kohën për ndërtimin,

Fshati s’e kurseu mundimin,                                                                                

Djemve tanë s’u hahet haku, 

Bashkë me djersën dhanë dhe gjakun

Fshati ynë  këtë herë,

U bë me dëshmorë të tjerë ,                       

U bashkuan me të luftës ,

Edhe dy dëshmorë të punës.

Halili me Hasan Hasan’ë,                                                                                                                                                       

Në krye të detyrës ranë

Bashkë me dëshmor’ të tjerë,

Fshatit tonë i bëjnë nder.

Dhe pas vitit ‘ 90,

Kur pati ndryshime të tjera,

Fshati ynë sado i vogël,

Ruajti emrin edhe vlerat.

 Kur fshatit i duhej dritë,

 Djemtë e tij dolën të gjithë,

 Dhe prej tyre më i pari,

Jetën dha Llambro Isari,

Që nga lart shpirt i tij shndrit,

Fshatit ende i bën dritë.

Rexhini si për ç’do vit,

Mblidhet e i nderon bijtë,                           

Edhe pse fshati larguar,                                                                                                                                                 

Bijtë e tij s’i ka harruar.

O trima prehi të qetë,

Mbuluar me lavdi përjetë

Sa të ketë  breza mbi dhe,                                                                                                                                                     

Ju do jeni bashkë me ne!

1.Birbil  Shako – Komandant i Ҫetës së  Birbilejve  - Varur në rrepet eJaninës në vitin 1858

2.Sorka           -    E ëma e Birbil Shakos – nga Golemi Kurveleshit

3.Hoxhe Rexhini(Abaz Zenel Mehmetaj) – luftëtar i Ҫetës së komitëve.Bashkëluftëtar me Balil Nezhën

4.Skëndo Tare Skëndaj – luftëtar i Ҫetës së komiteve. Bashkëluftëtarme Balil Nezhën

5. Hasim JahoXhebra – bashkëluftëtar me Balil Nezhën

6.Hysen LabiLena)      -    luftëtar i Ҫetës së komitëve     

7.Sose Hasanaj – u rezistoi torturave të grekërve për të mos dorëzuar armët e burrave të shtëpisë

8 .Shuko Ali Dalipi   - Mësues i Popullit, Dëshmor i Atdheut, vrarë më, 20/01/ 1920

9 .Sali Asllan Xhebraj (Nivica)  Mësues i Popullit, Dëshmor i Atdheut,Nder i Kombit, vrarë  më, 10.01. 1920                                      

10.Barjam Ҫune Hasanaj  - Komandant i Ҫetës së Rexhinit në Luftën e Vlorës - vdekur në internim në Mursi më 1930

11.Halil Fuat Hodaj – Dëshmor i Atdheut, rënë në krye të detyrës më, 06/10/1979

12.Ing. Hasan Faik Hasanaj  - Dëshmor i Atdheut, rënë në krye të detyrës më, 24/08/1985    

13. Llambro Islam Isaraj – Nderi i Kurveleshit , dha jetën për riparimin e difektit të linjës elektrike më 05/01/1995