Shkel Pranvera

Shkel pranvera lehtë, mbi livadhe

Ç'e bleroi mendimin tim!

Të kërkoj mimozë e çelur

Kjo pranverë nuk paska çmim....!!!

Një burim në rrëzë mali

Shtoi rrjedhën edhe pak

Një fill bari kur u rrit...?!

Manushaqet, zënë në çark!

Shkel pranvera mbi çati

Fllad mëngjesi ngrihet lart

Gulshon gjaku nëpër vena

Ja dhe ti që vjen pas pak...!

Lehtë mbi brengat e shpirtit tim

Çmë sajdisi kjo pranverë

Në Golgotë, si Davidi

Aty jam dhe këtë herë....

Pastaj, stinës nisem prapë

Një bajame tej ka çelë

Nga shtegtimi, vijnë ca zogj,

Ndoshta, një letër ma kanë sjellë...

Erë e gjethit si një vals

Prej Vivaldit këtë radhë

Më zgjon kujtimet në fundmars

Për ca brenga që s'u thanë...

Shkel pranvera edhe tek varret

Përmbi pllaka një puhizë

Diç i thot dhe nënës time

Tek vështron nga një kornizë....

Shkel pranvera gjithandej

Dhe ca derte çi shtyn tutje

Ca bilbila këngën e zunë

Se pranvera ka dhe huqe....

KY MARS (Kushtim për Nënën ...)

Edhe këtë 8 mars,ti

Prapë nuk erdhe, o nënë

Ke vite, që s'e ndjek më kalendarin

Dhe unë,e marr detin me këmbë...

Edhe pse nuk të shoh askund

Urimin e dërgoj njësoj,si më parë

Ca lutje i them shpesh, me vete

Se di,të dalë ku të dalë...

Ti,je në simbolikën e kësaj dite

Në hapat e mi më të menduara...

Në përmasën gjeografike të botës.....

Në fjalën dhe mallin tim,një dhimbje e tërë..

Ky mars erdhi krejt befas...

Po Ty, ku të gjeti nënë...?!

E di,të shtoi një thinjë..

Por e di....se,   oh!....

Ti s'je më në këmbë...

I përcjelll ditët si era,

Që gjethet i shtyn larg,

Edhe këtë mars

E numërova... te  ''X'' në varg...

Nënë,mal i halleve të rënda,

pylli im djegur nga malli

Ti je lumi që shton dalllgën

Ti,je zjarri, je dhe stërralli...

Ti je iso që ndez këngën,

Je: dhe flaka e kandilit...

Ti je:- manushaqja ' e çelur...

Ti,je :-era që sjell prillin...

Ti je gjethi, je blerimi

Ti je dallga që hidhet lartë

Ti je gërmat që mësova

Dashuri e dhimbje e pa matë....

Ti.,je udha e ndriçuar

Ti, je dora që më mban fort

Ti, je Dielli që hyn në shpirt

Forcë  graviteti në këtë botë...

Ti je magjia e jetës

Ti,je idhull i çdo biri....

Ti,je lutja që çon në këmbë

Ti je drita që ndez syri...!

SHËN VALENTIN

Ja edhe sonte ndjek ritualin

Në borxhe zhytur dashurisë

Nuk pres që lule të më sjellin

Që ritualin thjesht ta mbyll

Ç’do ditë lule kam mbledhur pyllit

Ҫ’do ditë një puthje të kam dërguar

Ti as një shenjë, veç ke heshtur

A  thua për ty, un skam jetuar

Ti mirë e di se zemra ime

Eshtë një ditar i përkushtuar

Nëse ndodh që të mos kthehem

Lamtumir, se paskam shkuar....

Por nëse ndodh, qoftë dhe një mendim

Mua më ngjall një grimë herë

Edhe sikur një sekuencë kohe

Dije... tek ti të vij nëpër eter....

Ti mbaje mend, dhe veç kujtomë

Qoftë dhe një ditë dashuruar

Kur je mërzitur a turiste shkon

Sërisht në viset që na blatuan....

Ndaj dashuria s'ësht' veç një ditë

Si në shkurt apo dhjetor

Nëse me zemër nuk jeton çastin

E frymë si jep çdo minutë e orë....

Ndaj sot do pi, e ndoshta dehem

Do pi vërtet ca gota verë

Do mbështes kokën në gjoksin tënd

Dhe do të them: je veç pranverë....!

(Kushtim për brezin tim...)

Shokë të mi, të fëminisëJuve,

Ndoshta sot shpërndarë jini nëpër

Botë, ndonjëri... mbase nëpër qiell ecën

Por dashurinë time e ka, si të ish këtu, në tokë

Dhënë mbas halleve të jetës, kohës diku

Ju, mbase edhe më kini harruar

Por unë s’ua marr për të keq

Se e di:të njëjtin kryq që kishim,

Mbajmë prapë nëpër duar!

Ju, ndoshta tani ktheheni nga mërgimi

Mbase me shkencë dhe art jini marrë

Edhe unë pak gjëra në jetë gatova

Por e di se mbeta njeri,

Ta marrë e mira ta marrë...

Kini humbur të dashurit, prindërit,

Oh.. ndoshta si unë...

Megjithëse, uroj ti kini(në zemër) gjallë

Në mos më shumë, zgjoini kujtimet e tyre

si atëherë kur, nuk kishim shumë,

Por me ta, ishim pranë....

Shokët e mi të fëminisë, të shkollës, jetës...kohës,

shpërndarë si zogj udhëve të lodhshme të jetës

E di se, ëndrrat u ndoqën, a i ndoqët pas

Por kthimet gjithsesi,

Janë stacionet e arta, të së vërtetës..!

Shokë të mi, unë një letër malli nis,

Për të gjithë ju

Ca vargje kushtimi, aty do ti gjeni

Mbase shumë nuk janë,

Por sidoqoftë duhen

S’iç mushkërive u duhet oksigjeni....

Kudo që të jini, një lutje e kam:-

Paçi Zotin akoma më pranë..

Ninullat e djepit, këngët e vendlindjes...

Trojet,pragun e shtëpisë, varret... e të parëve....

Dhe... shpresën,

Ah’ shpresën...më të gjallë....!

Ky qytet që shihni...

Dikur vishej mire,me guston e vajzave

Kishte‘’look’’modern studentësh dikur

I shëndetshëm s’ish,

Por s’kish azëm, reumatizma

E ngacmonte mërrallë...

Gjethet binin trotuareve ç’do vjeshtë..

Dhe në maj mbi vesë krihej bari i parë..

 Ky qytet që shihni tani

Është dy dekada të tjera më plak...

Por më fanatik se dikur

 Ky qytet që e njihnit dikur...

Kish një liqen-pasqyrë

Ku shiheshit çdo mbrëmje

Sot gjithë djersë e pluhur,

Liqeni thyer në pellgje

Nëpër rrugë hije e statuja,

A  thua janë shelgje...?

 Ky qytet, këto kryqe udhësh të dashura

Ju dorëzua një grupi lypësish të mjerë

E stampuar,  mbi uniformën e mëshirës së tyre

Histori që përsërit veten,

Ndoshta të rishkruhet  edhe njëherë...

Në këtë qytet që nuke njihni

Jetojnë të lumtura veç kujtimet..

Ëndërra që vriten dhe vrasin përditë,

Pa zbardhur agimet...

Eh,shitet jeta me ulje të madhe çmimesh...?!

 Në këtë qytet që po e harrojmë për ditë

Jeton edhe ti, e dashur...

Nëpër kështjellat e vjetra, hija e fisnikëve fshihet....

Zien në tenxhere supën e përditshme...

Që refuzoj ta ve në gojë...

Se mbi ikonolatritë, portalet, shëtitoret antike,

Nga hynë e dolën themeluesit...

Tani barbarët lëvizin pa drojë....

 Në këtë qytet që më, nuk e njihni

Njerëzit janë më të lire, të mos thonë asgjë...

Lypësat thjesht, kanë më shumë liri të kushtëzuar

Në këtë qytet,endes është dukur shekulli 21...

 Sdi nëse e urrej ajo, këtë qytet

Ku malet përbri, po të ecnin....                             

Janë më xhentilë se njerëzit...

Në stoicizmin e tyre delikat, dinë të thonë

Njerëz! Çmojeni mëshumë dinjitetin...?

 Në këtë qytet që mpaket ç’do ditë

Ëndrrat siameba, likene herbariumesh janë tharë...

Edhe pranvera sikur vonon të vijë

Por vesa, nëritual, puth barin e parë...

 Ndoshta gjithçka ndodh për inerci...

Ç’farë trishtimi të jetosh në këtë qytet-zgafellë

Dikur Migjeni, tha-

‘’Ҫ’do ditë shoh qartë e ma qartë

Dhe vuej thellë e mathellë..”.  

S'kam kohë të shkruaj

S'kam kohë të shkruaj

As për çorapet, s'them dot dy fjalë

I madhi Dritëro, edhe për to foli ...

Dhe, foli si për zonjusha,

Pra të dalë ku të dalë.....

S'kam kohë të shkruaj....

Për look, veshje dhe pazar

Kohën ma vodhën, punët, hallet....

Por të mendoj, i kam dhënë karar.....

Se kohën e bëjnë njerzit

Po koha jonë, për njerzit ç'thotë vallë?!

Se në kutin e saj, të gjithë njësoj jemi

Mbretër, kontër, bejlerë e të thjeshtët ushtarë....

FILOZOFIA IME

Pse jam vetëm, nuk e di

Dhe, s’di nëse një shkop duhet të mbaj

Në oxhakun përkarshi

Ca shkëndija zjarri, gjithnjë i bëj me faj...

Shpesh herë ndihem në siklet

Vajzat e bukura a gratë nën moshë....

Më bëjnë të mendohem, të matem tu flas...

Më bëjnë të nervozohem...

E ndonjëherë, edhe gazit t’ia plas....

Kam qenë i urtë, siç edhe tani

Kam pasur me dhjetra raste për flert

Si një lastarë ndanë udhës

Ku shkojnë mijëra këmbë.....

Kam dëgjuar llafe, fyerje, lavde,...

Surrealizma më shpesh......

Por gjuhën kam kafshuar me dhëmbë.....

Kam këshilluar veten, hesht....!!!

*I florinjti* rast për karrierë

Më se njëherë, më ka vizituar....

Por unë *paçet* i kam bërë....

Dhe, pikërisht të parët....

 Shefat e mi janë keqkuptuar....

Pastaj bëra me njerëz,

Këmbeva mendime

Nuk urdhërova kurrë,

U luta dhe besova në një Zot

I Këshillova përmbajtje vetes time....

E mësova filozofinë...

Jeta, shtrihet në fjalën dje...nesër...

Dhe sigurisht në fjalën Sot...

Unë e kuptova sapo fillova të thinjem...

Se në jetë kemi plot stacione

Ku të zbresim, të mësojmë,

Argëtohemi a rrijmë...

Filozofia ime, thjeshtë *vendos veto*

Mbi gjithçka dashurinë....!

SHEN THANASI,NE PROGONAT

(Homazh)

Erdhën të lodhur nga lufta e dytë

U ulën të çlodhen djemtë e nënave labe

Atje, në një brinje mali,karshi

Janë, të rënët e gjallë,

Vendasit përditë u thone:

Si jini o bij me halle....?!

Në Shën Thanas, u ulën

Ti falen atdheut në gjunjë

Të pushojnë pak.....se,ku i dihet...

Alarmi... mund ti nisë prapë për udhë...

Është me ata, Muço Matohiti....

Asimi, Xheladini që nga Nivica

,Edhe pse nuk e pa dot Kosovën nuse

Do jetë patjetër...

Atje.,.pak më tutje....!

Është fisi Jasharaj, me ata në Shën Thanas....

Nga Tetova, Shkupi, në Gostivar..

Medvegje....a Çamëri...

Me ata,janë të rënët nëpër trojet tona

Sipër mermerit të tyre....

E sigurtë, bën rojë Shqiponja....

Nuk i lë meraku....për trojet stërgjyshore

Tani në Shën Thanas

Istikami i tyre...

Lirisë...

I është bërë llogore.....

Lërini, të flejnë edhe pak se...

Shën Thanasi, shekujve ka pritur e sjellë....

Gjithë Ungjijte që aty shkuan....

Shenjteruan, vendlindjen time

Që...Paqen,botës ti përcjellë...

SYT E TU

Syri yt, si fanar deti

Ҫ’dallge shpirti e ndezi vallë

Sy i zi ç’më  kryqëzoi

Një  shkëndij më  vuri zjarrë

 Zjarr më ndez, e më  përflak

Ҫ’më  kërkoi nuk mund ta them

Jeta nuk është  veç  një  natë

Eh..! Pa ty, mu bëka ferr..

Syri jot më  nis mesazhe

Që  veç zemra i përkthen

Janë  ca fjalë që  në  fjalore..

Mike, kurrë  nuk i gjen

Ҫ’dallgë  mu ngritën shpirtit vallë

Sonte gjumi nuk më  qepet..

Sy i zi më  ndeze shpuzë

Më  puth, të  shuhem moj lanete..!

TË ISHE SOT ...

Sot doja të isha vetëm me Ty

Fundjavën ta jetonim si festë,

Të flisnim për arrati e marrëzi,

Të besonim se jeta nisi këtë mëngjes....!

Sot, doja të ishim vetëm unë dhe ti,

Të ftillonim kohën, ditët, ikjen pa kthim

Sot, doja të isha në arrati,

Le të kishte arratia jonë çdo çmim

Por ti, je strukur në mërzinë tënde

Duke humbur fundjavat një nga një..

Ti, ke heshtur si nimfë që ka humbur detin...

Si një diamant, që s’do ta kem më...

Kërkova malit të kujtimeve, për ty,

Sot, shpresën kalërova sërish...

Kohën desha ta kthej mbrapsh...

Ndoshta dikur....dhe ti, do kujtohesh..të vish...

PRINDËRIT...

(Kushtim në një përvjetor kujtimi për Ta...)

Çkemi, si jini andej....?

Ne këtej mirë....

Ja kështu, kaq thjesht më foli nëna ime....

Pak ditë, pas ditës së Shën Marisë...

Po më fal, prit edhe pak, të lutem nënë

Ke katër vite që ikën, udhëton....

Po babai si është....?!

Sado që përpiqem,

Për ju se bëra dot, që se bëra,një këngë....

Ju e dëgjoni një zok....

Si këndon ç’do ditë tek varri....?!

Vjen shpesh e më thotë....

Oh...! Sa male të lartë, paska ngritur malli....!

Sa male të lartë....?!

Eh, më duhet të bëj mijra këngë....

Por unë...nuk jam aq i zoti

Jam po ai,fëmija i brishtë...që më kini lënë....!

Kështu më ndodh ç’do gusht

Por edhe në shtator....

Jo se është vjeshtë a prag dimri....

Por një zok, prej jush do më vijë gjithmonë....

Vjen e më thotë....

Para se të shtegtojë.....

Kthehu tek viset e tua....

Pragu i shtëpisë, krojet dhe varret...

Për ty kanë nevojë....

Ndoshta sjam une

Unë, sot ndoshta jam i lodhur

Nga pritja pa kohë, që

Nëpër trup më rri....

Por ti, mos u mërzit për mua,

Unë....emigrant jam,i huaj

Më  kupton,

Edhe vetë  jeta, ashtu...kot më  ikën,

Angari......

Sepse, mëndjen *vras* ç’do çast

Për gjithë  ç’farë mbrapa kam lënë

S'mjaftojnë hallet e përditshme

Dita 24 orëshe s"mjafton,

Dhe...eh... prej kohesh,

S"më  bëhet të  këndoj

As ndonjë  këngë.....

Kurrë  se ngrita zërin,

Se frika është rritur,

Mal i lartë është  bërë...si dikur Golgota.....

Davidi, nuk jam....e di,

Cezarjane është  gjithçka,... ankthi im dhe bota....

Dhe ju,çuditeni me mua....

Përse nuk shkruaj më  gjatë...?!

Të  dëshmoj a pretencë  të  bëj

Si u tjetërsuam kështu....?!

Frikë  kam,do mbetemi* pa rasat*...

ERDHI KJO KOHË...

Kam takuar ca njerëz fanatik...

Si njerëz të zakonshëm ecnin në rrugë...

Flisnin dhe merrnin frymë...

Nerva kishin, por edhe këndonin

Ndonjëherë, si edhe unë....

I përshëndesja sinqerisht...

Sa herë i shihja përballë apo skiç

E dija se hallet we tyre si të miat

Shpesh herë...

Bota, nuk i llogariste..... hiç...

Mirëpo... ata, skllevër të ideologjisë

Sado të munduar dhe lodhur

Mbase më shumë se unë...

Gjithmonë më flisnin e betoheshin...

Për idealet e partisë...

Kurrë se kuptova brumin e tyre

Qëllimin që kishin në jetë

Më flisnin për revolucion e përmbysje

Për një botë tjetër më flisnin

Ndryshe prej kësaj(më thanë) do të jetë....

Prita vërtet gjatë

Se i besova, derisa u bëra burrë...

Por një ditë me diell dhe erë...

Ata nuk i pashë më...

Sado që përrallat e tyre i di përmendësh...

Fat i mirë, s'mu bënë kurrë...

Tani disa prej tyre, ende janë nëpër poste

Dhe zyra....

Në luks prej dekadash jetojnë...

Shpesh leksione na japin për parime

Dhe norma demokracie...

Sepse kështu erdhi koha, më thonë....

IKJE..

 Sonte, hark i ylberit u përkul mbi ty

Si e qeshur shpirti edhe mimozat çel’ë....

 Pranvera si pa dashje trazoi blerimin  

e livadheve

 Ekuinoksi...

 Udhëtar i vonuar, pa vizë kufiri..

 sivjet... shkoi pa u ndjerë..

  ********

Hark’ i ylberit sonte ra mbi ty...

Si krahu im lehtë të mbështolli...

Të puthi syrin, gjoksin,   buzën...

 Si një stinë  që ngutet të vijë...

 Ashtu, si një fushë e begatë,

 Të dallgëzoi krahërori....

 Ti,  ike sonte

 As vetë se di për ku shkon..

 Ike, si një hënë

 Që bredh shpenguar qiellin e saj

 Ti, ekuinoksi im vjeshtor...!

 Ti.....shpërthimi im, në maj...!