TË BËHESHA LULE

Të bëhesha lule doja ,

Të mbija ….çdo pranverë ,

……gjethet e mia vjeshtës të binin,

Dallandyshet , të ngrinin folenë !!

Dhe kur petalet , qiejt të ngjisnin ,

Sa do desha , të kishin aromë ,

…..të derdhej ëmbël , me shirërat e vjeshtës

dhe , njerzit të thërrisnin : aromë , lule -borë !!

Në dimër të vija me borēn ,

diku ….aty ….., poshtë një ure,

të mbuloja endacakun , me ëndrra ,

nga nëna , jetimit… , ti sillja puthjet !

Në pranverë , përsëri do çelja ,

………….nëna iku , kur mbolli farë…..

fjalët e saj , ngelën frymë ,

si lulja , që rritet ….,

për të vdekur e të gjallë !!

PARIMET TONA

Po , zien bota …, ne s’kuptojmë

Kush ,lakun , na e hedh në fyt ?

Me heshtjen tonë, bëhemi një ,

Ngado ku shkojme , gjejmë prit!

Vegjëlitë ….erdhën edhe ikën ,

Si kudo ….edhe tek ne ,

Se , malet heshtin prej , rrufeve ,

një , re e errët , nga larg vjen!

Na lanë dikur të parët tanë ,

Një botë , që , ziente për, ardhmëri ,

Por , ne , çfarë , ju lamë brezave ….?

As “frymën e ecjes “, për të qën’të lir!

POEMË

DASHURIA DHE PABESIA

Flokët derdhur nëpër lumë ,

Të zeza , si pëndë korbi ,

Kush ja s’pleksi , nëpër ujë ?

Një erë,….e fortë , kur shkoi !

Nuselala , e dëgjoi,

hidhej , nga shkëmbi në shkëmb ,

rënkoi , shpirti i thellë,

Ç’farë ,ësht’tha , e zeza nënë!

Shkëlqente siç , shkëlqen hëna ,

Bukurinë ja, kishte marrë.

E ruante fort , e jëma .

As diellin , se kish parë!

Qau , Nuselala , qau ,

Ashtu si dhe , kali qau ,

E mori për , mik , me vehte,

E puthte , përmbi jeleqe !

Frerin , ja përplasi tokës ,

u lëshua përmbi shkëmb,

Kalërimi , nëpër shtigje,

ecte nga , i vetmi vënd !

Trok e kalit , nëpër udhë ,

E ndjeu , e zeza mëmë ,

Çohu , se , vashëza ra ,

Nëpër lumë , e dallgëza!

Iku mëma , s’pa se…nga,

Suferinë , më të gjith’krah ,

Për jele , kalit ju kap ,

Dhe hëna e ndiq nga lart !

E çoi kali te pellgu ,

Nëna e lëshoi zënë

Edhe kali , hëngëriti ,

Për atë të , zezën gjëmë!

U ul kali , përmbi gjunjë ,

Të mirrte nusen e bukur,

Mori frymë e derdhi lotin ,

Për një zanë , meskëputur!

E kur doli për karshi ,

Kēmbët si bënin për, udhë ,

Se mali , që , kish përbri ,

Ju derdhën , rrëketë lumë !!

Qanë e qanë nëpër mote ,

Sa një ditë , kali ra ,

Nuk duroi , dot të, jëmën ,

Nëpër prill , e vjeshtëra!

Thëllëzat , nëpër , dëborë ,

Me dafinë, thurnin kurorë !

Bashk’me thurjen , mpliksej loti,

Arbërore , mot pas moti !

Era nisi me stuhi ….,

Net’të ftohta , me murlan …,

Për , një vajzë ballë hënë ,

Që , syt’i pikuan gjak !

Për atë , që , kish rënë sheshit ,

Porsi fruti, i përsheshur ?

Se , dha bes , e pati shpres ,

Zambak , që lahet me ves!

Kur i shkonin pranë varrit ,

Degjonin e qante , zë ,

Mos’është , Hanko besë prera ,

A një lule , Hënëzë ?

Erdhi prilli , u dëgjua,

Një qyqe, degë më degë ,

Dhe hardhia lotin derdhi,

Të mos , vinte kjo pranverë !

Tek shkëmbi , që , ju hodh sipër ,

Në vjeshtra , ditë rrufesh ,

Fjongo bënte nëpër ujra,

Si , lozin reja , me retë !

Një letër kishte në gji,

Shkruar për , mallin , pa tretur,

Për kujtim të dashurisë,

Siç’luan , era me gjethin !

Shpirt e letër , lumi mbajti,

U ça shkëmbi , atë , se treti ,

Plasi burimi , përbrënda ,

Sa i rëndē , amaneti !!

ÇAPKËNI

E di që më pret

Në detin e madh, me ëndërrime !

Të vij sonte ?

Unë , çapkëni i errësirës natë… !

Me erën të hyj , me erën të dal , vetëm për një çast !!

Frymën do bëj fllad rrugën të më hapë

Të hyjë lehtas , ndër dejet flakë

Veçse njëherë

të puth buzët e tua dua…

Çapkëni i natës unë , djaloshi i mrapsht!!

U përkund deg’e qershisë

U përkund deg’e qershisë

Hodha sytë e diçka pashë

Një bilbil , këngës ja nisi

Era la vrullin e saj!

Ish’thëllëza aty pranë

Mbi një ftua , rrinte heshtur

Me sqep çukiste tek gusha

Nga bilbili , ishte stepur!!

HIMNI I TROJEVE TË MIA

Dëgjoj një himn që hidhej valle

Në kohë gjumi s’di se ku

Me drithërimë, i mbajta iso

fustanellat ndënë gju!

Nuk e di se çfarë më ndodhi ?

As ku isha nuk e di?

Trembëdhjetë qyteza bashkë

Kurveleshi mban në gji!

Eca nëpër monopate

Kërkoja një dritëz’hëne

Ish fshehur nga kënga labe ...

Bilbilenjtë bij’të një nëne!!

Nuk qante foshnjë në djepe

Nuk dëgjohej një ninullë

Vëndi ndezur prej rrufeve

Tradhëtia folë shumë!

Ku e lamë Mekën tonë ?

Ku e lanë Prometejt ?

Bilbilenjt’shpirti në dhëmbë

Lidhur vdekjes besa -besë!!

Nuk ja dolën Shqipërisë ?

Në shekuj luftë për vatanë

Vetëm pjella që vet lindi

Tradhëtia mbjellë farë!!

Dhe kur nënat qyqe ngelën

Mbi strehë i ngrijtën kështjellat

I kënduan trimërisë

Ligjërimin mbi bedena!!

GRUAS

Një rreze e hollë pyllin ngrohu

cikla bryme , sytë i lanë

Ledhatim fytyre, mjegulla në ikje

....sharmi yt,

mjegullën çan!

Pranvera çel ugaret .....

mbi manushaqe aromën merr një cicërimë

flutura ulur mbi qerpik të Tu,

sy-larmes harkuar sytë ...me rrathë të zinj!

Buzë liqenit me heshtjen rrije ...

mantelin mbështjellë në frymën tënde!

Vjeshtakja jetë ...!

Nga pranvera lindur lule borë ...

Në vjeshtë ...

...Mjellm’ë në liqen!