TË NDALUAR E KAM TË LOTOJ
Mbahem, si një qiell, vranësirash mbytur,
Mbahem pas një rrezje, një fill drite,
Që nga ty buron dhe prapë drejt teje lundron,
Mendim i lumtur që në ajër më mban...
Mbahem dhe pse retë janë rënduar
Sa gati prekin tokën e shpirtit
Dhe pëllumbat gugasin të trishtuar,
Të ndaluar e kam pa ty pranë të lotoj...
DYZET PLUS-
Dyzet plus...digjej nata dhe ajri mes buzëve,
Veç heshtja hynte nga dritaret e hapura,
Ti nuk erdhe e as zërin s'më dërgove,
Të vetme më le, në shtegun pa dritë e pa ëndrra...
Si një fëmijë i harruar pas u ndjeva,
Pa lodrën e preferuar dhe krahët e tu...
Dyzet plus...po ç'punë ka mosha
Kur zemra mbi kohën galopon kështu!
Dyzet plus...si nuk erdhe i dashur?!
Digjej nata dhe ajri mes buzëve...
Të vetme si le me ëndrrat përzhitur,
Pyjeve të dëndur të heshtjeve?!
Toka e të parëve të mi...
Të parët e mi, njerëz të thjeshtë
Që përultësisht i faleshin diellit
Dhe me zërat e zogjve, në bistakët e rrushit,
Numëronin një e nga një bekimet e tij...
Paganë, paganë që në gjirin e tyre
I morën të tërë shenjtorët,
Ja tek i keni dhe gjurmët e shën Thanasit
Mbi dheun që prej mijëra vitesh
Ruan të patrazuar thesarin e kohës...
Të parët e mi...në heshtje kanë rënë tani,
Në heshtje lutjet, në heshtje bekimet,
Në heshje mort dhe duart
Dhe toka e lëne djerrë lëshon veç rënkime,
Toka e të parëve të mi!
Vetëm syri i majtë...
Lumi i pambukt që lëshohet nga plepat,
Më sjell pranë pritur fëmijërinë,
Prej një gjysmë jete, afrohen gjysmë botat,
Vjen lagjia ime e vjetër në Tiranë...
Nuk teshtij më kur fillon pranvera,
Kam fituar imunitet ndaj shumë gjërave tani,
Veç syri i majtë loton ngahera
Kur me ajrin përzihen, polene prej malli...
Mos u mërzit, nuk kam gjë,
Ja shih syrin e djathtë!
Hemisferë e paprekur nga asgjë
Tokë pragmatike, e thatë...
PAK ÇASTE BRENDA ZEMRËS-
Në frëngjitë e qeëve ta përgjoj zemrën,
Si një i uritur ps kangjellave,
I paqartë valëzon imazhi im me dritën,
Që si flaka në buzët e erës dridhet brenda syve...
U mbaruan dhe thërmijat e fundit,
Tani mbeti veç memorja e afshit të ngrohtë,
Me lotin mbledhur fort brenda grushtit,
Se dashuria nuk lypet e as mund të fitohet...
Lërma mua trishtimin i dashur,
Eksperten e gjithë dashurive të humbura,
Në mes te detit do jetë zënë fara ime dikur,
Në djepin e dallgëve më të çmendura...
U mbaruan dhe thërmijat e fundit,
Tani mbeti veç memorja e afshit të ngrohtë,
Si Akili do t'i shkëmbeja tërë ditët e vitet,
Brenda zemrës tënde të isha e plotë...
Në bar-kafenetë e
Kreontit
Unë dhe Atdheu
Në një bar-kafene në Tiranë.
Flasim pak.
Shumë pak të vërteta
Kanë mbetur për të thënë...
Gjebroj me ngadalë kafen
Dhe mbytem në sytë e tij,
Në blunë e thellë,
Të tkurrur nga dhimbja..
O Zot ç'kanë parë
O Zot ç'shohin ende
Në këtë dimension të llahtarshëm
Mes dy botëve!
U korruptua dhe Kreonti!
Lundra e tij mbart të gjallët në botën e të vdekurve
Dhe të vdekurit pijnë e harbohen bar-kafeve
Që si kërpudhat kanë mbushur rrugët...
Nuk kam ç'të them,
Ty të mungojnë fëmijët e mërguar
Dhe unë jam veç një përngjasje e vakët
E Doruntinës tënde...
Lulëzim i vonë
Ia kam falur mikes
Që sa herë takohemi
Heton të gjej tek unë medoemos
Shenjat e perimenopauzës...
Pak më gjatë kam vendosur
Të qëndroj në pemën e jetës, e çelur...
Lulëzova shumë vonë,
Sa herë bëra të çelja, prishej moti
Pranvera të gënjeshtëra ikën e shkuan,
Me këngë të kopjuara zogjsh,
Pa ma ngrohur shpirtin, ikën, shtegtuan...
Por unë s'e humba durimin,
Me dashurinë më të madhe,
Mbërthyer pas degës,
Prita dashurinë,
Gjer në minutin e fundit...
Pak më gjatë kam vendosur
Të qëndroj në pemën e jetës, e çelur...
S'ka lidhje koha, por zemra...
Dashurisë i falem
Kthehem me vrap tek ti dashuri,
Sapo kuptoj,
Se kam ikur pak larg nga vetvetja...
Është kaq e lehtë të ikësh
Udhës pakthim, të humbësh...
Kaq shumë tundime e provokime,
Që të bëjnë, nga boshti yt të dalësh,
Si një satelit,
Në orbita të errta të endesh, paprehje...
I falem Zotit që të kam ty,
Që s'më lë të iki aq larg,
Sa mos të kthehem dot më...
Zëri yt mbush me dritë dashurie
Tërë hapësirat e zbrazta,
Rrënjë të mos hedhë,
Asnjë hije në mua...