Baladë për një re

Shpirtbutë sa një re

E hollë sa një ëndërr,

Kjo mbrëmje kadife

Magji më bën në zemër.

Si pelë e harbuar

Vrapon një re.

Pas një ylli tërbuar,

Pa turp e pa fre.

Te mali i Parnasit,

Muzat ku rrinë,

Me kalin e Pegasit

hipur venë e vinë.

E vogël ajo re

Sa gëzimi im.

Kalëron gjith' hare

Dehur, ngazëllim.

Manare pas hënës

Varg e varg ca re.

Si gjumi pas ëndrrës

Natën kur fle.

Një re te sytë,

Shpirti i trazuar.

Kur fiket një dritë

Një shpirt i helmuar.

Mos e prish atë re

Ju luta qiellit.

Një imazh kam atje

Larë me dritë dielli.

Imazhi i një vajze

Aty më shfaqet mua.

Vellua valle-valle

Aty u ylberua.

Kur reja tërë dhele

Qiellin blu vozit,

Bjondja kaçurrele

Ëndrrat m'i prushit.

Prilli në lëndina

Më jep lule plot.

Vjeshta ndër violina

Dogji këtë mot.

Varur në sup mali

Po dremit një re.

Sa të vijë behari

Vjosës shkon e fle.

Kal balade një re

Më erdhi një çast.

I harlisur, pa fre

Ç'yll e ndjek pas?

Si hero beteje

Kostandini kalëron.

Mbi një kalë reje

Doruntinën kërkon.

Zefiri i pranverës

Kur borën e shkrin

Qumështore pas derës

Të sjell në agim.

Ç'pluhur meteori

E përndrit një re?

Natës kush e mori

Që me të të fle?

Ndonjë yll i bukur

Marrosur pas saj

Re e paputhur

Si lule më maj.

Një re e bardhë

Si varka me vela

Vozit valë-valë

Dehur nga pranvera.

Shtëllunga-shtëllunga

Ca re puplore.

Hidhen kotollumba,

Me hënën përdore.

Krahët e një reje

Hapur mal më mal.

Flakë e një rrufeje

Ndizet gur e stërall.

Vjen një re e zezë

Mbarsur plot me shi.

Vetëtima ndez

Grykës në veri.

Zogu pendëlarë

Retë shtyn me sqep.

Një copë re të bardhë

Mbaj shami në xhep..

Vallen e Osman Takes

Shquaj përmbi re,

Në argjend të natës

Hëna ëndrra sheh.

Një jastëk me re

Mban te koka hëna.

Yllit ç'farë i fsheh

Mbytur nëpër ëndrra?

Balada e lotit

Sa globi i rëndë,

Si dhimbja që s'hesht,

Për lotin një këngë

Po nis një poet.

Kur zbret në faqe

Loti si ortek,

Thua kërkon paqe,

Kur jeta të vret.

Ç'peshë brenda fsheh

Loti që syri gremis?

Male vërtet nuk ngre,

Por male lëviz.

Gremina e syrit

Liqene trishtimi.

Dy pikat e yllit,

Shkëlqim si rubini.

Ç'ëndërr në pikë loti

Derdhi një fëmijë?

Nëse e sheh Zoti,

Ditën s'do ta gdhijë.

Ç'kishte zemërimi

Në sytë e një nëne?

Lot' i një jetimi

Hiri i një ëndrre.

Zemreku i zemrës

Kur derdh një pikë lot.

Si meraku i nënës

Që përgjunj një botë.

Ç'thotë nëna mbi djep

Kur ëmbël këndon?

Te syri, në cep,

Diçka i buron.

E rëndë një pikë lot,

E rëndë sa planeti.

Malli nuk hesht dot

Nga varri te djepi.

Bota dridhet si gjeth

Nga sytë e një fëmije.

Mjekrën Zoti rrënqeth

Nën pendesë perëndije.

Kurrë nuk pyetet burri

Pse ka një pikë loti?

Te varri, s'pyetet guri

Shtëpinë ku ka Zoti?

Misërnikja e hënës

Na shuante urinë.

Si bekim i nënës

Që në ëndrra rrinë.

Për një që dje iku,

Mallkoi veten toka.

Në një fill qerpiku

Dridhjen e ndjen bota.

Fshehur gëlltit lotë,

Nëna, një shpirt nëne.

Si ta zbresë në tokë

Atë dritë hëne?

Fytyrën e urisë

Kush e pa te loti?

Si fjalë e urtësisë

Kur të vjen nga Zoti.

Brenga diçka thotë

Te dy rrudha balli.

Te dy pika lot

Dashuria dhe halli.

Lot i hidhur burri,

Lot i thinjur nëna.

Që plas edhe guri

Që plaket edhe hëna.

Loti- shpirt i vrarë...

Nuk përbuzet loti.

Xhevahir i rrallë

E bekon dhe Zoti.

Lot i një gruaje

Te burri mbështetur.

Hardhi e trishtuar

Nga malli i tretur.

Loti ngroh shpirtin

Dhe shpirtin përvëlon.

Loti e vret mitin

Dhe qiej i thërrmon.

Ngrica e ndarjes

Gjithë yjet e mbrëmjes ishin në oborr

Ku zjente dasma e nuse ishe ti.

Një ngricë dimri ndjeva në kraharor,

Kur në valle ishe ti dhe… Ai.

Mbi qerpikët e tu një re kishte rënë

E mbi të mitë rizonte një pikë shi.

E mjegullt më vije si një natë pa hënë

Se mes nesh tani kishte hyrë… Ai

Për herë të fundit i pashë ata sy

Që rrezëllitën nga një pikë lot.

Pse e shuam pasionin ne të dy,

Të pyeta tani me një vështrim të ftohtë.

Kur “puthe, puthe” oborri oshëtiu

Diku u mbështeta të mos bija në tokë

Bryma e ndarjes aty më ngriu

Për atë zjarr që u fik pa e ndezur dot.

Vëndlindjes

Malet i hapën krahët të dy

E me mall rendën drejt meje.

Një pikë loti më fshiu ndër sy

Mbrëmja me një shami prej reje.

Fli këtu- më tha guri i portës-

Se këtu e nise dhe fillin e ëndrrës.

Nuk i ndjen sot rrëmbat e aortës

Që rrahin fort muret e zemrës?

Gjithë natën humba nëpër ëndrra

Gjersa qielli një nga një i shoji yjet,

Nga mali nuk dëgjohet më kënga,

U qetua përroi, heshtën dhe pyjet.

Ç’ëndërr më mbajti peng këtë natë

Që fjeta vonë, gjer në mesditë?

Djepi i kujtimeve ma bëri zemrën lak,

E malli te sytë më qeshte si një dritë.